آل شرف الدّين و آخرين لقبى كه هم‌اكنون نيز به آن معروف و مشهوراند : آل صدر است . خاندان فعلى صدر از اولاد يكى از مفاخر شيعه بنام سيد صدر الدين ميباشند ، محدّث قمى درباره‌اش مينويسد : سيد محمّد فرزند سيّد صالح فرزند سيّد محمّد فرزند ابراهيم شرف الدين فرزند زين العابدين موسوى عاملى اصفهانى پيشواى با فضيلت و دانشمند بزرگ . استاد فقه و اصول و حديث و ادبيّات و علم رجال بوده است كتاب‌هاى ارزنده‌اى تأليف كرده كه از جملهء آنها است كتاب : اسرة العترة در ابواب فقه كه بطور استدلال نوشته است و كتاب القسطاس المستقيم در اصول فقه و منظومه‌اى در رضاع با شرح آن و كتابى در نحو كه شواهد عربى آن همگى از آيات قرآن است و رساله‌اى در شرح مقبولهء عمر بن حنظله . و سپس استادان ايشان را نقل مىكند كه از جملهء آنان سيد بحر العلوم بوده است و مرحوم صدر پيش از پانزده‌سالگى بمجلس سيّد رفت‌وآمد داشته و از بركات انفاس قدسيّه‌اش بهره‌مند بوده است و مرحوم سيّد در آنوقت مشغول بنظم ( درّة ) بوده و چون بصفاى ذهن و سليقهء زيباى سيّد صدر عقيده‌مند بود آنچه را كه هرروز مىسرود به نظر سيّد صدر مىرساند . . . تا آنكه گويد او در شب جمعه 14 محرّم الحرام سال 1263 ( غرسج ) از دنيا رحلت نمود و در حجره‌اى كه در زاويهء غربى صحن مطهّر است به خاك سپرده شد . پايان نقل از محدّث قمى . سيّد بزرگوار گذشته از مقام علمى ، در روحانيّت و معنويّت نيز قدمى استوار داشته است ، صاحب كتاب امل الآمل از عالم جليل شيخ عبد العلى نجفى اصفهانى نقل مىكند كه در يكى از شبهاى ماه مبارك رمضان سيّد در حرم مطهّر حضرت امير مؤمنان پس از زيارت در پشت سر مقدّس نشسته و به خواندن دعاى ابى حمزهء ثمالى مشغول شد در همان جملهء اوّل دعا : الهى لا تؤدّبنى بعقوبتك گريه بر او مستولى شد و آنقدر اين جمله را تكرار كرد تا از هوش رفت و با همان حال